The Rogue Prince of Persia | Review

Η αλήθεια είναι πως μου φαίνεται κάπως περίεργο να γράφω για ένα παιχνίδι που έχουμε ξαναγράψει σαν ιστοσελίδα. Μου δημιουργεί το αίσθημα του deja vu, παρά το γεγονός ότι δεν είχα καμία συμμετοχή στη δημιουργία του αρχικού κειμένου και για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα καν εικόνα ούτε για τον τίτλο, ούτε για την ιστορία του developing team. Όσο για το ίδιο το franchise του Prince of Persia οι γνώσεις μου είναι τυπικές (ναι, σταυρώστε με). Ωστόσο, ακολουθώντας τα χνάρια του αγαπητού Παύλου, πήρα κι εγώ στα χέρια μου το The Rogue Prince of Persia. Όχι σε early access αυτή τη φορά, αλλά το full game. Επομένως, το σημερινό review ίσως διαφέρει κάπως από το πρωτότυπο. Ίσως και όχι.

DID YOU HAVE A HERO’S DEATH?

Χωρίς να θέλω να αντιγράψω το εξαιρετικό κείμενο του Παύλου, θα ξεκινήσω κι εγώ από την ιστορία του The Rogue Prince of Persia, πιο πολύ για να κάνω μία εισαγωγή προτού περάσουμε στον κύριο πρωταγωνιστή του παιχνιδιού, το gameplay. Η ιστορία δεν έχει υποστεί κάποιες αλλαγές από την early access φάση του game. Πρωταγωνιστής μας είναι ο πρίγκιπας της Περσίας, ο οποίος καλείται να αντιμετωπίσει την εισβολή των Ούννων και να σώσει την οικογένεια του μαζί με το υπόλοιπο βασίλειο τόσο από τους εισβολείς, όσο και από το Corruption που φέρνουν μαζί τους.

Η εξέλιξη της πλοκής ακολουθεί λίγο πολύ τυπικά μονοπάτια, προσφέροντας μερικά twists εδώ κι εκεί, αλλά δεν βλέπουμε κάτι που δεν έχουμε συναντήσει ξανά σε άλλα games ή σε άλλα μέσα. Από τη μία έχουμε έναν Πρίγκιπα που καλείται να αντιμετωπίσει μία δύναμη που όμοια της δεν έχει ξαναδεί, ενώ παράλληλα προσπαθεί να βρει τον εαυτό του και να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες των γονιών του και του λαού του και από την άλλη έχουμε τους Ούννους που αν και θα μπορούσαν να αποτελούν απλές κακές καρικατούρες, εν τέλει έχουν συγκεκριμένη ταυτότητα, agency και λογική πίσω από τις πράξεις τους, γεγονός αρκετά θετικό.

Όσον αφορά την απόδοση της ιστορίας, με εξαίρεση την αρχή και το τέλος δεν υπάρχουν κάποια cutscenes, ενώ γενικότερα απουσιάζει το voice acting. Επομένως, το The Rogue αξιοποιεί τους γραπτούς διαλόγους μεταξύ των χαρακτήρων και τους μονολόγους του Πρίγκιπα, για ρίξει φως στις σκέψεις και τα συναισθήματα τους. Ταυτόχρονα, για να μην χανόμαστε ή αν τυχόν ξεχάσουμε κάποια πληροφορία, προσφέρει στο menu κι ένα mini-map όπου σαν αστρολογικός χάρτης δείχνει την πορεία της πλοκής.

Τέλος, προκειμένου να δώσει πρόσβαση και στο “κακό” lore του παιχνιδιού, η Evil Empire πολύ όμορφα έχει συνδυάσει ένα codex με πληροφορίες για τους αντιπάλους μας, είτε bosses είτε mob-ακια, με διάφορα in-game challenges τα οποία αν φέρουμε εις πέρας ξεκλειδώνουν και λίγες παραπάνω πληροφορίες. Σε γενικές γραμμές, έχουμε μία τυπική εξέλιξη των πραγμάτων όσον αφορά την ιστορία, που όμως δε σημαίνει ότι δεν είναι καλοδουλεμένη ή προσεγμένη.

RUN AFTER RUN

Περνώντας τώρα στον πυρήνα του The Rogue Prince of Persia, το gameplay περιστρέφεται γύρω από τη roguelite φύση του παιχνιδιού. Run after run ξετυλίγεται τόσο η ιστορία για την οποία μιλήσαμε, όσο και οι διάφοροι μηχανισμοί που διέπουν το gameplay και αποτελούν έναν τομέα όπου η Evil Empire έχει βρει τα πατήματα της. Το πρώτο πράγμα που συναντάμε πριν καν αντιμετωπίσουμε οποιαδήποτε εχθρό, είναι το parkour. Εδώ η Evil Empire παίρνει άριστα για μένα μιας και πράγματι “στο The Rogue, ο αγαπημένος μας πρίγκιπας πάει παντού”.

Είτε πρόκειται για δοκάρια, είτε οροφές σπιτιών, είτε πλατφόρμες, είτε κορυφές, ο Prince μπορεί να πάει παντού, όσο ψηλά και να είναι, αξιοποιώντας το jump, το dash και τη δυνατότητα του να σκαρφαλώνει σε τοίχους. Η μαεστρία της Evil έγκειται στο γεγονός ότι όλες αυτές οι κινήσεις διέπονται από μία φυσική αίσθηση και μία ροή που σε ορισμένα σημεία και platforming challenges μοιάζει πλήρως αβίαστη. Και φυσικά, δεν είναι απλώς διακοσμητική, διότι αν οι παίκτες εκτελέσουν την κάθε κίνηση στο σωστό timing γεμίζουν και το “Vayu’s Breath” bar, το οποίο ανάλογα με τα perks που έχουν προσθέσει στο μενταγιόν τους, χρησιμεύει και στο combat.

Μιλώντας για combat και μενταγιόν, στο The Rogue Prince of Persia ο Πρίγκιπας έχει στην κατοχή του ένα melee όπλο που διαθέτει κι ένα μοναδικό charged attack, ένα συμπληρωματικό tool και φυσικά το kick που ζαλίζει τους αντιπάλους. Η χρήση του πρώτου είναι αυτονόητη, ενώ το δεύτερο δεν διαθέτει μόνο ranged όπλα, αλλά και melee. Γενικότερα, όπως αναφέρθηκε και στο early access review, η ποικιλία είναι ικανοποιητική και για τις δύο κατηγορίες, με τα χαρακτηριστικά των όπλων, των μόνιμων perks του Prince και των medallions να προσφέρουν διάφορους συνδυασμούς για builds που δίνουν τη δυνατότητα στους παίκτες να χτίσουν το δικό του στυλ.

Ωστόσο, δεν ξεφεύγουμε από την περπατημένη. Για την ακρίβεια, όχι μόνο δεν ξεφεύγουμε, αλλά δυστυχώς το παιχνίδι λίγο πολύ σε ωθεί στο να διαλέξεις τα ίδια και τα ίδια, από τη μία γιατί συναντάς πολύ συχνά τα ίδια πράγματα και από την άλλη δεν σε ωθεί άμεσα στο να πειραματιστείς λόγω της χαμηλής δυσκολίας του.

Πολύ εύστοχα ο Παύλος είχε μιλήσει για τις ελάχιστες προσπάθειες που απαιτούνται από εμάς στο να νικήσουμε τα πρώτα bosses. Δυστυχώς, το ίδιο ισχύει και για τα επόμενα που συναντάμε στο παιχνίδι και ειδικά το final boss, το οποίο όταν πρωτοσυνάντησα το νίκησα με την πρώτη (όχι, δεν είμαι τόσο καλός). Αν και τα mob-άκια κάνουν ένα εύλογο scale up στη δυσκολία τους όσο προχωράμε και έχουν μία αρκετά καλή ποικιλία, δυστυχώς τα bosses δεν ακολουθούν την ίδια πορεία ειδικά από τη στιγμή που οι παίκτες θα έχουν χάσει 3-4 φορές στην αρχή και θα έχουν ξεκλειδώσει κάποια skill points –τα οποία μπορεί και να είναι και OP.

Κι αυτό είναι κρίμα, διότι πραγματικά το combat του The Rogue είναι αρκετά ευχάριστο και η μικρή διάρκεια των runs –5 απλά levels και 3 boss levels τη φορά- θα μπορούσε να επιτρέψει πολύ εύκολα τον πειραματισμό με διάφορα όπλα και συνδυασμούς, αλλά για να γίνει αυτό οι παίκτες θα πρέπει να πιέσουν τον εαυτό τους στο να πειραματιστούν. Αυτό που σώζει κάπως την κατάσταση είναι το γεγονός ότι τα skill points είναι optional και μπορούν να γίνουν reset αν θέλουμε, αν ξεκλειδώσουμε σχεδόν όλα τα medallion packages μπορούμε να κάνουμε ban μέχρι 3, ενώ με την επιτυχής ολοκλήρωση ενός πλήρους run ξεκλειδώνονται και κάποια αρνητικά perks, τα οποία αν τα ενεργοποιήσουμε ανεβάζουν τη δυσκολία του παιχνιδιού είτε αφαιρώντας από τις δυνάμεις και τα stats του Prince είτε προσθέτοντας πράγματα στους κακούς.

AS THE SPIRITS SAY… TRY AGAIN

Στα τεχνικά του πράγματος, το The Rogue Prince of Persia δοκιμάστηκε στο Lenovo Legion Go S το οποίο τρέχει SteamOS λογισμικό και δεν αποτελεί τη high-end έκδοση, αλλά την απλή που ομοιάζει στα specs του Steam Deck. Με χαρά, μπορώ να πω ότι το παιχνίδι τρέχει αψεγάδιαστο, είναι πολύ καλά optimized και δεν συνάντησα το παραμικρό πρόβλημα. Το μόνο που έκανα σαν ρύθμιση είναι να βάλω ως ανώτατο όριο τα 60 fps μόνο και μόνο για να μην έχω τυχόν θέματα με την εικόνα, της οποίας η ανάλυση ήταν στο φουλ (1920x1200), και να μην αγχώνομαι για την μπαταρία. Άλλωστε, θεωρώ ότι δεν έχει και τόσο μεγάλη διαφορά το παιχνίδι να τρέχει σε παραπάνω fps, μιας και αποτελεί κατά βάση ένα 2D platformer που ναι μεν έχει γρήγορες εναλλαγές, αλλά δεν είναι και shooter.

Βέβαια, αυτό δε σημαίνει ότι υστερεί σε ομορφιά, μιας και το The Rogue έχει ένα πανέμορφο artwork που παρουσιάζει απλόχερα τόσο το μεγαλείο ενός πλούσιου ανατολίτικου βασιλείου όσο και τις καταστροφές και το θάνατο που φέρνει μία εισβολή. Παράλληλα, η ομορφιά αυτή συνδυάζεται με με procedurally generated χάρτες που δίνουν μερικές εναλλαγές από run σε run, ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζει και το soundtrack του, το οποίο συνδυάζει παραδοσιακά ανατολίτικα ακούσματα με μοντέρνα twists που δυστυχώς όμως μου φάνηκαν σχετικά επαναλαμβανόμενα και δεν κατάλαβα πολλές παραλλαγές. Ωστόσο, ήταν αρκετά ευχάριστο και ταίριαζε με την αισθητική του παιχνιδιού. Όπως επίσης ταιριάζει και η αλλαγή που έχει υποστεί το UI, η οποία αν και διακριτική είναι σαφέστατα πιο ταιριαστή.

KNOW YOUR ENEMY AND KNOW YOURSELF

Όπως είπα στην αρχή, η επαφή μου με τον κόσμο του Prince of Persia είναι τυπική, ενώ είναι ακόμα μικρότερη με το διαμαντάκι της Evil Empire που ακούει στο όνομα Dead Cells. Αν και είναι στα πλάνα μου να το πάρω κάποια στιγμή, αυτό μέχρι στιγμής δεν έχει πραγματοποιηθεί, συνεπώς δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το roguelike παιχνίδι του στούντιο. Επομένως, οποιαδήποτε ομοιότητες θεωρεί ο Παύλος στο δικό του review ότι υπάρχουν μεταξύ των δύο παιχνιδιών, πιστεύω ότι ισχύουν.

Παρ’ όλα αυτά, το The Rogue Prince of Persia έχει τη δική του προσωπικότητα και στυλ, που είναι αξιέπαινη, αλλά με ψεγάδια. Διαθέτει μία τυπική μεν, όμορφη δε ιστορία που δεν θα σας πάρει πάνω από 10-11 ώρες, ωραίο art, ενδιαφέρουσα μουσική και προσφέρει ένα combat που ναι μεν δεν κερδίζει βραβείο πρωτοτυπίας, αλλά είναι ευχάριστο και συνδυάζεται εξαιρετικά με το καλοδουλεμένο parkour. Για τους λόγους αυτούς, μπορώ να πω ότι πέρασα ευχάριστα το χρόνο μου με το παιχνίδι και θεωρώ ότι είναι πιστό στον κόσμο και στις αρχές του franchise.

Ευχαριστούμε πολύ τις Ubisoft Greece και CD Media για την παροχή του review copy!